Scène 1: Mijn liefde voor acteren

Mijn liefde voor acteren is een film op zich, daarom lijkt het mij leuk om elke keer een scene met jullie te delen. Dit kan gaan over bijvoorbeeld mijn ervaring, hoe en waar je het best castingfoto’s maakt, welke acteeropleidingen er zijn in Nederland, waar je op moet letten als je je inschrijft bij een castingbureau en nog veel meer!

In dit artikel zal ik mijn liefde voor acteren aan jullie vertellen. De eerste scene van deze “film” (acteer artikelen reeks) en misschien wel de belangrijkste. Het begon misschien al van kleins af aan. Je wilt iemand ‘zijn’ uit films of televisieseries omdat je een personage leuk of interessant vindt. Later kwam ik erachter dat ik mij heel goed zou kunnen verplaatsten in een personage. Als een personage die ik interessant vond zich verdrietig, blij, bang, alleen, of enthousiast voelde, dan kon ik mijn eigen gemoedstoestand binnen 3 sec omtoveren in die van mijn personage. Ik speelde verhaaltjes na op mijn kamer en keek elke film minstens 50 keer.

Later rond mijn 13e jaar vond ik acteren nog steeds super interessant. Met acteren kun je bij ieder karakter die je speelt een klein beetje van jezelf ontwikkelen. Iedereen heeft bepaalde karaktertrekken, alleen de een is wat meer ontwikkeld dan de ander, en dat is wat jou, jou maakt. Ik vond het super interessant om mijn grenzen op te zoeken. Wie ben ik, wat voel ik, en hoe reageer ik daar dan vervolgens op. Dat was eigenlijk mijn ‘puberteit’.

Tot mijn 17e heb ik niks met acteren gedaan. Te druk met school, destijds paardrijden, en met gewoon jong zijn. Mijn duim was altijd heel dichtbij de ‘aanmeldt knop’ voor elke nieuw Carry Slee film die uitkwam, maar ik heb nooit durven klikken. Te jong, misschien wat onzeker.

Om een lang verhaal kort te maken, ik was aan het einde van een MBO opleiding en wou de gok toch wagen. Iets trok mij aan als een magneet naar de acteer school, (om even de verduidelijken: film acteren dus gericht op televisie geen theater) en ik weet niet wat het was. Misschien het onbekende, niet wetende wat er komen zou, maar dat ik aangenomen moest worden en naar die opleiding wou, daar was ik 100% zeker van.

Aanmelding 1: Ik deed een toelatingsfilmpje, een toets, 2 audities en een gesprek. Bij elk van deze toelating ‘fases’ kon je afvallen. Ik haalde het tot het gesprek. Bij het gesprek zelf hing het erom. Ik had geen ervaring en kwam tijdens het gesprek ‘wat bleu over’ (~jong bescheiden onzeker) zoals het op het blaadje omschreven stond. Het +/- blaadje, die 1 van de 3 personen waarmee ik het gesprek voerde in zijn hand had stonden allemaal op +, wat ik nog steeds beschouw als een groot compliment. Dit ging dan onder anderen over de volgende stellingen: spel, emotie, presentatie persoon, motivatie etc. Deze mensen waarmee ik het gesprek had waren tevens docenten van de opleiding. Wat zou mijn leven er anders uitzien als ik toen werd aangenomen. Je raad het al. Niet aangenomen, het advies was ervaring op doen, dat zou mij helpen de opleiding “vol te houden” zoals zij het omschreven. Dus dat deed ik. Ik heb mij ingeschreven bij 5 castingbureaus, deed een acteer workshop van Joep Sertons met als tegen speelster Pip Pellens en liet casting foto’s maken. (In een ander artikel zal ik dieper ingaan op castingbureaus en foto’s) Ondertussen deed ik nog een een mbo-opleiding, weliswaar versneld, zodat ik het een jaar later weer bij de acteerschool kon proberen.

Binnen een zeer korte tijd werd ik vaste edelfigurant bij Goede Tijden, Slechte Tijden waar ik maandelijks kort tegenspel gaf aan een acteur of actrice als “sapbar meisje”, en figureerde ik mee aan de serie Project Orpheus als zuster.

Van mij op de acteerschool is het uiteindelijk nooit wat geworden. Bij aanmelding 2 hielp ik mijzelf door alle audities, toelatingseisen en opdrachten heen zonder enkele moeite. Toen er eenmaal een brief op de mat lag ‘aangenomen’ heb ik zelf afgezegd. Iets wat ik nooit van mijzelf verwachtte, want als ik iets wil, doe ik er alles voor het te bereiken. Maar toch deed ik het. Maar de liefde voor het vak is gebleven, en mijn hobby als edelfigurant ook. Het edelfigureren en op sets aanwezig zijn staat momenteel om een lager pitje i.v.m. ik druk ben met mijn huidige stage, waarin ik in een soortgelijke wereld zit, en dus op mijn plek.

In latere artikelen zal ik wat dieper ingaan op bepaalde aspecten, hoe mijn schoolcarrière verliep en het hier en daar wat toelichten. Maar dit is hoe het begon. Ik zou tevens willen mee geven, dat het niet gek is iets enorm graag te willen maar als je het eenmaal of bijna hebt dat het dan tegen kan vallen, of dat het dan misschien minder interessant lijkt dan je van tevoren misschien dacht. Ook kan ergens tijd overheen zijn gegaan en zijn er dingen in je leven gebeurd die niet meer in het plaatje passen, of waardoor jou kijk op dingen anders is.

LIEFS, LYSHA

“Being someone else without paying the price for it”.
2018-01-06T15:28:57+00:00 december 28th, 2017|Acteren|0 Comments

Leave A Comment

CommentLuv badge